Kleur is een mind fuck maar wel een hele mooie.

Voor mijn huis in Lubrin had ik een prachtige kleur geel uitgezocht voor de muren. Mosterdgeel, genaamd Caïro.

De verf dekte niet meteen. En dat is een understatement. Ik moest 5 lagen op de witte muur smeren voordat die enigszinszins egaal was. Gevolg was dat ik tekort kwam om de andere muren te verven.

Er moest dus extra verf gekocht worden.

 

Optimistisch van aard of is het overmoed, dacht ik dat te kunnen doen zonder het kleurkaartje mee te nemen en natuurlijk was ik de naam van de kleur vergeten, laat staan dat ik de code wist. En daar stond ik in de Praxis met talloze andere mosterdgele varianten.

En denk maar niet dat wij kleuren kunnen onthouden.

Ja, de grote verschillen tussen rood en groen of blauw en oranje. Dat lukt nog.

Maar als het op nuances aankomt is dat volstrekt onmogelijk.

Mede omdat de licht-omstandigheden van grote invloed zijn op de kleurervaring. Wat in het zonnige Spanje een warme mosterdgeel wordt, is onder Tl-verlichting bij de Praxis een groezelig groengeel.

 

Een goede vriend van mij zit in de 'verf'business voor autolakken. Zijn taak is om een auto die bij daglicht helder rood is, ook in het donker diezelfde rode kleur te laten hebben en niet modderbruin te laten worden onder invloed van straatverlichting. Dat is een hele wetenschap. Complete afdelingen bij autofabrikanten zijn daarvoor ingericht. In vind dat boeiend maar dit terzijde.

 

Dus, ik droop af om het kleurkaartje te halen om niet ineens met kanariegele muurverf thuis te komen.

 

Dit is 1 van de problemen die zich voordoen bij kleur. We kunnen ze niet onthouden mede door de wisselende licht-omstandigheden waarin wij kleuren zien.

 

Een ander probleeem is dat wij kleuren zien die er helemaal niet zijn, objectief gezien.

Ons brein heeft een ingebouwde autocorrectie en die is niet uit te zetten.

 

Op de afbeelding denk ik rode aardbeien te zien maar er is niet 1 rode pixel in het beeld aanwezig.

Hier zijn pixels van de aardbeien gekopieerd naar het wit aan de buitenkant.

 

 

Nog een prachtig voorbeeld hoe omringende vlakken elkaar beinvloeden.Het is bijna niet te geloven maar alle grijze rechthoeken hebben dezelfde helderheid, hoewel die in de donkere strepen helderder lijken dan die in de heldere strepen. (door M. White)

Niet alleen de helderheid beleven we anders zelfs de kleur kunnen wij door omringende vlakken anders beoordelen.


Als je hier voor het eerst naar kijkt, hoeveel kleuren zie je dan?

Sommigen menen 3 of zelfs 4 kleuren te zien, maar er zijn er 2 - rood en groen!

Er is ook maar 1 tint rood.

 

Kijk goed! Witte vakken omringen de rode vakken, en aan de andere kant omringen groene vakken de rode blokjes!

Door de plaatsing van deze blokjes krijg je de illusie van verschillende kleuren.

Aangezien wit niet als kleur wordt beschouwd, kunnen we gerust stellen dat er hier 2 kleuren aanwezig zijn!

 

 

 

Er zijn nog veel meer leuke voorbeelden te vinden hoe wij kleuren door licht en de nabijheid van andere kleuren totaal anders kunnen ervaren dan dat ze, objectief gemeten in werkelijkheid zijn.

 

En dat stelt iedereen die met kleur werkt voor een uitdaging. Of je nou kledingstylist bent, autoverfontwerper, schilder of fotograaf. Kleur is een onderwerp dat we serieus moeten nemen.

 

Nu ik door deze hele simpele voorbeelden weet, dat kleur en helderheid zo'n grote invloed hebben op het resultaat van mijn beelden, wil ik  graag al mijn apparatuur goed afgesteld hebben?

 

Ik reis van Lubrin, Spanje naar Amsterdam. In beide locaties staan computers en printers. Onderweg heb ik mijn laptop bij me. 

De omstandigheden verschillen enorm qua licht en helderheid. Nederland, groezelig licht. Spanje, helder zonnig. Onderweg

heb ik veel kunstlicht op de luchthavens.

 

En tóch wil ik betrouwbare resultaten. Wat er in Nederland goed uitziet moet in Spanje dezelfde resultaten geven en onderweg mag mijn laptop mij niet 'bedriegen' onder 'vals' kunstlicht van de luchthavens.

De optie 'pas kleuren van mijn beeldscherm aan naar omgeving' is daarom meteen uitgezet
 

Dat ik niet kan vertrouwen op mijn subjectieve kleurervaring is duidelijk. 

 

Als ik objectieve kleurresultaten wil waar ik op kan vertrouwen moet ik dus color management toepassen en alle apparaten met elkaar laten communiceren.

  • De kalibaratie van mijn camera
  • De inrichting van mijn werkruimte
  • De afstelling van de computer
  • de printprofielen op orde brengen

 

Makkelijker gezegd dan gedaan. Het is nogal een gedoe op het uit te zoeken.

Je kunt dat zelf doen als je dat leuk vindt maar je kunt ook Gerlo vragen waar je allemaal op moet letten.

En dat is wat ik gedaan heb. ;)

 

2 daagse cursus in Amsterdam ZO 21/05 & 04/06

 

Gerlo Beernink Color Managment

 

Engelse versie

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Nieuwe, frisse ogen van Giedo van der Zwan


"Door een precies kruispunt tussen onderwerp en tijd te kiezen, kan de fotograaf het gewone in het buitengewone veranderen en het echte in het surreële.”



Deze quote is van de beroemde Magnum fotograaf Constantine Manos en is zeker ook van toepassing op het werk van Giedo van der Zwan.



Het werk van Giedo toont verrassend veel stijlkenmerken met Manos zoals het expressieve gebruik van felle kleuren en het vertellen van gelaagde verhalen door schaduwen te betrekken in het beeld. Die schaduwen vormen een eigen dimensie. Zoals in deze krachtige foto gemaakt in Portugal.



Een strakblauwe lucht omlijst het roodbruine kerkgebouw aan de bovenkant. In het midden is de kerkingang waar het het heilige kruis oplicht. Er staat een jongetje met een rood shirt in de deuropening. Tot dusver een vrij alledaagse gebeurtenis maar dan gebeurt er in de schaduwen iets wonderlijks.



Over dit tafereel valt een schaduw. De schaduw loopt over de hele breedte van de foto aan de onderkant als lijkt zij de kerk de dragen. We zien een schaduw van een boom en een persoon die wegloopt. Die kan niet van de jongen zijn? Een prachtig raadsel en een intrigerende contradictie van het jongetje dat de kerk ingaat en schaduw die ervan wegloopt.



Nu is dit een foto uit een zonnig en exotisch land. Dan lijkt een goede foto al snel gemaakt. Althans, dat is een gangbare gedachte en misschien is het ook zo dat wij in vreemde omgevingen ’nieuwe ogen’ krijgen omdat wij op onbekend terrein zijn en als een kind alle nieuwe indrukken opzuigen en weer moeten leren kennen.



Maar wat gebeurt er als je het gekende, het zo vertrouwde met nieuwe ogen bekijkt?


In 2018 publiceerde Guido zijn boek Pier to Pier over de lokale strandcultuur in Scheveningen. De plaats waar hij woont en die hij maar al te goed kent.



Het vergt een getraind oog om situaties vast te leggen in een dynamische wereld die telkens verandert en die ons zo alledaags voorkomt zoals het strandleven in Scheveningen. Als we het gewone voor lief nemen vergt het ’nieuwe ogen’ om het bijzondere ervan in te zien. Dat is geen gemakkelijke opgave omdat het vanzelfsprekende ons blind maakt voor het uitzonderlijke. Maar Giedo kan die frisse blik geven.



Die blik kwam Giedo niet zomaar aanwaaien. Hij heeft veel genres uitgeprobeerd, zoals natuurfotografie, reisfotografie, macrofotografie en zelfs abstracte fotografie. De laatste jaren richt hij zich alleen op straatfotografie en is er behoorlijk verslaafd aan geraakt. Het genre is - vanwege de onvoorspelbare aard - zo ongelooflijk moeilijk, dat het hem veel kansen en uitdagingen biedt.



Zoals dit oerHollandse tafereeltje. De grijzige wolkenlucht en een waterig zonnetje. In de achtergrond is een hek en een weg en een lantarenpaal. Weinig exotisch. In de voorgrond ligt een vrouw met een strooien hoedje met kanten lint, haar beringde hand met de rood gelakte nagels ondersteunen elegant haar hoofd. Ze leest het dreigende onheil over Umberto Tan in een roddelblad. Ze lijkt toples om haar huid zonder ‘bandjes’ egaal te bruinen



Achter haar zit een man in een opklapbare strandstoel. Lekker makkelijk om mee te nemen. Hollanders zijn praktisch. Er staat een kunststof boodschappentas naast hem/ waarschijnlijk van Miss Etam / en er ligt een stuk plastic. Waarschijnlijk de verpakking van het blikje bier. Hij draagt een mierzoet, roze shirt met geruite broek en strekt zijn armen bezwerend uit naar een dame in geruite bikini met een blikje bier. Ze staat er niet heel flatteus bij, haar buik puilt enigszins uit maar de hand in haar zij maakt haar krachtig. Zij laat zich niet zomaar wat zeggen. Op een bankje zitten een blonde dame van middelbare leeftijd die ook geen ‘bandjes’ wil en daarom haar schouders blootgeeft aan de zon voor een egale teint en een jong meisje met een lollie in haar hand dat aandachtig luistert. Een treffend Hollands tafereel dat een surreeël karakter krijgt door het flitslicht.



I love Nederland


Ook een prachtfoto is die van de man met Nederland op zijn brede schouders getatoeëerd. Je moet wel heel erg van Holland houden wil je dat zo nadrukkelijk uitdragen. Het is een spektakel van opbollende spieren en kleurige ballonnen die van je beeldscherm knallen. Surrealisme ten top!



Het inflitsen maakt de foto filmisch, verzadigd en hyperrealistisch met een licht ironische toets. Het is een techniek die Martin Parr tot kunst verheven heeft en waar Giedo van de Zwan inspiratie uit put en er zijn eigen draai aangeeft.



Over techniek zegt Giedo: "Een professionele camera maakt niet altijd het juiste beeld. Ik bedoel, het maakt uit welke camera ik gebruik. Maar van alle elementen die een goede foto maken, speelt de camera zelf een ondergeschikte rol. Wat wel van groot belang is dat de camera een verlengstuk is van jezelf en dat je er moeiteloos mee om kunt gaan. Je moet ermee kunnen lezen en schrijven."



Een Zilveren Camera winnen.


Moet je daarvoor een heel bijzonder onderwerp hebben.


Nee hoor! Maar wel een bijzondere, fotografische benaderingswijze.


En dat bewijst Giedo van der Zwan met zijn serie over honden waarmee hij de prestigieuze prijs won.



Wil jij graag een ArtMuze van Giedo van der Zwan, klik dan op de bovenste foto en bezoek zijn kunstenaars pagina.